Salon Nowojorski

Ostatnio wyraźnie brakuje mi dyscypliny, jeśli chodzi o blogopisanie, które staje się nie tylko coraz bardziej nieregularne, ale także dość nieprzewidywalne tematycznie. Niewykluczone, że obecna formuła się przeżyła i czas w Salonie przestawić meble, a może jest to po prostu związane z ogólnie panującym przedświątecznym Fa la la la la / Tis the season to be jolly, w którym zresztą uczestniczę w stopniu bardzo umiarkowanym.

Wykańcza mnie robienie tego samego, co wszyscy w tym samym czasie, co wszyscy. Dwa tygodnie przed świętami – obowiązkowe kupowanie prezentów, tydzień przed świętami – porządki, a tydzień po świętach – „szampańska zabawa sylwestrowa”, bo nawet jak zabawa będzie mniej niż szampańska, to i tak nie wypada się przyznać.

Jak na razie, zrobiłam wszystko, aby uniknąć uczestnictwa w zbiorowym rzucaniu się na towar po obniżonych cenach w dniach ustalonych przez zarządy amerykańskich sieci handlowych, chociaż tak do końca się nie da. Prezenty i różne takie kupiłam na Amazonie oraz w innych przyjaznych sklepach internetowych, gdzie bez bólu i stresu zakupić można na przykład bardzo praktyczne gift cards. A w kolejkach niech sobie później stoją sami obdarowani, jeśli zechcą owe karty wymienić na jakiś bardziej konkretny towar zamiast przekazać je dalej w formie podarunku urodzinowego dla siostry lub teściowej.

Aby jednak nie był to kolejny wpis całkiem nie na temat, powróćmy do samego tytułu. Otóż pieski były w czwartek u Jackie (nasza pani groomer) na strzyżeniu i innych zabiegach upiększających i są teraz puchate, cudne i pachnące. I takie pozostaną jeszcze najwyżej przez jeden dzień, bo wczoraj w Nowym Jorku spadła fura śniegu, o czym informuję wszystkich, którzy nie oglądają telewizji  (o tych opadach śniegu nie omieszkały oczywiście poinformować światowe media, łącznie z polskimi – śnieg w Nowym Jorku to wydarzenie na światową skalę).

Póki co, śnieg zalega na chodnikach i ulicach, ale zapewne lada moment zacznie topnieć. Wykąpane shih tzu + śniegowa breja = cała robota na marne:( Dzisiaj wyszliśmy na jeden krótki spacer i nie mogąc patrzeć na zbolałe miny i łapki podnoszone w górę z zimna i „mokrości”,  zmuszona byłam przenosić towarzystwo przez hałdy śniegu i stawiać na chodniku dopiero po suchej stronie.

W takie dni jak dzisiaj cieszę się, że jednak nie zrezygnowaliśmy z prenumeraty The New York Times’a, bo weekendowe egzemplarze wykorzystujemy jako wyposażenie psiej toalety w deszczowe lub ogólnie paskudne dni, co zapewne ani nie oburzy, ani nie zaskoczy czytelników o poglądach bardziej konserwatywnych niż moje.

P.S. Skorzystałam z nadarzającej się okazji i w poniedziałek poddałam się szczepieniu na świńską grypę. Putting my money where my mouth is.

Fryzury shih tzu

Joey

Bruno

Paweł i Gaweł w jednym stali domu

Widok z okna