Salon nowojorski

Wczoraj mniej więcej o siódmej wieczorem – telefon. M. potakuje, odpowiada monosylabami, zadaje jakieś pytania, a mina rzednie mu coraz bardziej. Mniej więcej po 2-minutowej wymianie zdań z osobą na drugim końcu podaje mi słuchawkę i grobowym głosem obwieszcza – znalazła się właścicielka Simby, chcesz oddać? No to pięknie, myślę – całkiem zapomnieliśmy o zdjęciu rozwieszonych parę tygodni temu w okolicy ogłoszeń o znalezionym kocie.

Nie będę ukrywać – pierwsza myśl była taka, że nie, wcale nie chcę oddać, bo Simba jest już moja. Ma w pralni kuwetę, z której grzecznie korzysta, zapas konserw z kurczaka Wellness, oraz doktora tuż za rogiem. Poza tym właśnie odkryła korzyści i przyjemności płynące ze szczotkowania przy pomocy FURminatora – opatentowanej plastikowej szczotki dla zwierzaków, która kosztuje co najmniej dwa razy więcej niż powinna, a którą kupiłam w nadziei, że będzie odpowiednia dla psów. Psy FURminatorem pogardziły, natomiast Simba bez najmniejszych protestów kładzie się na podłodze i poddaje zabiegowi “furminatorowania”.

FURminator

Od czasu, kiedy się do nas przybłąkała, przybrała na wadze prawie funt i po trzech dawkach Mita Clear zaświerzbione uszki też są w coraz lepszym stanie. Mamy nasze codzienne rytuały – ja wieczorem przed komputerem, a Simba – na krześle obok. Od czasu do czasu wskakuje na biurko i próbuje pchać łapy na klawiaturę. Mniej więcej co dwa paragrafy robimy przerwę na drapanie Simby po karku, a po jakichś dwudziestu minutach zaczynają się jej zamykać oczy.

Myślałam o tym wszystkim, zanim wzięłam słuchawkę. Ale trudno – jeśli znalazła się właścicielka, to Simba powinna wrócić do swojego domu, co najwyżej z FURminatorem w posagu.

Biorę słuchawkę. Po drugiej stronie pani, która usłyszawszy wymianę zdań między mną a M. od razu przechodzi na polski:

- Gdzie pani mieszka – pyta.
- A pani gdzie – odpowiadam pytaniem na pytanie.
- Tu i tu. Miałam kota, niedawno nam zginął, córka nie może przeboleć i płacze po nocach. Koleżanka zobaczyła ogłoszenie u weterynarza, więc od razu dzwonię.

Okazuje się, że mieszkamy na tej samej ulicy, znamy się z widzenia i mówimy sobie dzień dobry. Zapraszam więc właścicielkę mojego kota do siebie, na oględziny Simby, która właśnie wmiotła kolację i z pełnym brzuchem przechadza się po biurze. Po kilku sekundach już wiemy, że Simba nie jest tej pani, Simba jest nadal moja.

Z czego płynie wniosek, że należy być nader ostrożnym przy formułowaniu życzeń, bo a nuż się spełnią. Be careful what you wish for.